behoefte aan echte karakters. Don Leo is zo’n karakter. Altijd een mening klaar, gerespecteerd vanwege zijn uitmuntende omgangsvormen (dit weet u wellicht niet, maar neem dit maar van Der Schlager aan) en natuurlijk altijd met zijn karakteristieke sigaartje fier opgestoken.
Op een warme zomeravond in 1942 zag Leo voor het eerst het levenslicht. De geruchten gaan dat hij reeds toen hij als foetus vanuit de baarmoeder door het geboortekanaal naar buiten kwam, de legendarische en karakteristieke woorden “Ik word hier zo moe van” sprak. Een uitspraak waar we later nog vele malen meer van mochten genieten. Met de winter voor de deur is dit dan ook mijn advies om een stevige winterdepressie te voorkomen. Probeert u het gerust eens; laat de schouders iets naar beneden hangen, krom de rug licht, haal diep adem en spreek de woorden “Ik word hier zo moe van”. Tijdens het uitspreken dient u de ingeademde lucht krachtig uit te ademen. Lucht op toch? Maar dit terzijde.
Terug naar de carriere van Leo. Zelfs Der Schlager kan geen complete column vullen over de carriere van Don Leo als speler. Veel verder dan Zwart Wit ’28 en Xerxes (klinkt meer als een sub-tropische orchidee dan een voetbalclub, maar dit terzijde) kwam Leo dan ook niet. Alhoewel op regenachtige zaterdagmiddagen langs de lijn in het Sportpark Wollefoppen nog steeds in gedempte tonen wordt gesproken over de legendarische dubbele schaar van Leo. Maar dit terzijde.
Het werd pas echt genieten toen Leo besloot dat trainer ook wel een mooi vak is. Zijn laatste huzarenstukje; het bereiken van de play-offs voor de eindronde van het WK voetbal met een land ter grootte van de provincie Brabant en de voetballende kwaliteiten van een gemiddeld bierteam uit de polder.
Leo Beenhakker, in heel de wereld een gerespecteerd wereldburger. In Nederland onder bedreigingen weggejaagd, maar laten we hier niet te veel over uitweiden. Ik word hier namelijk zo moe van........In ieder geval, ik ben al fan van Trinidad en hopelijk met mij het hele Nederlandse volk en laten we vooral hopen dat Leo lekker een potje kan gaan klaverjassen met Guus, Marco en Dickie in de heimat.
Tsusch!
Der Schlager
reacties ()
